حكايت از « نجابت و انسانيت تاريخى شيعه » مىكند كه وقتى به قدرت مىرسد نيز سعى مىكند مطابق اسلام ناب و راستين و اصول انسانى با مخالفان خود رفتار نمايد . به‌هرحال حكومتهاى شيعى بوييان و فاطميان با دسيسه خلفاى عباسى و با هجوم تركان متعصّب سلجوقى و ايوبيان شام سقوط كرد ، ولى اين به‌معناى پايان راه نبود و تشيع به رشد خود ادامه داد . اگرچه با هجوم مغول و تاتار مجموع جامعه مسلمانان آن روز از جمله شيعيان آسيب فراوانى ديدند ، ولى عنصر ايرانى و تشيع بود كه در نهايت ايلخانان مغول را در برابر فرهنگ درخشان خود خاضع نمود و زمينه گرايش آنان به اسلام و مكتب اهل بيت عليهم السّلام را فراهم نمود . بعد از پايان حكومت ايلخانان ، روح پر جوش و خروش شيعى و علوى همراه با روحيه فتوت و جوانمردى منتسب به حضرت على در بين بخشى از مردم شمال و غرب ايران باعث شد كه گرداگرد نوادگان شيخ صفى الدين اردبيلى را بگيرند و به رغم سركوب توسط حكمرانان سنىمذهب ، حكومت شيعى ديگرى را در تبريز بنام « صفويه » اعلام كنند . صفويان از همان ابتدا با علم به گرايش اكثر جامعه ايران و مناطق مجاور آن نظير عراق عرب ، آناتولى و . . . به مكتب اهل بيت عليهم السّلام ، تشيّع دوازده امامى را به‌عنوان مذهب رسمى اعلام كردند . اگرچه بلافاصله مورد هجوم لشكريان متعصب و خونخوار شيبك خان ازبك از شمال و سلطان سليم عثمانى ملقب به مهيب از غرب قرار گرفتند ولى دلاورى و روحيه دفاع از مكتب تشيّع و ميهن خود باعث شد كه هيچگاه ايران قديم همانند مصر ، سوريه و حجاز به تسلّط عثمانيان در نيايد . صفويان موفق شدند